Mostrando entradas con la etiqueta Infantil. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Infantil. Mostrar todas las entradas

martes, 18 de octubre de 2011

Roc


Roc tiene sólo 19 días.

Aún no puede leer esta entrada, ni comentarla, apenas llegaría al teclado, ni siquiera poniendose de pie en la silla, cuando aprendiera a ponerse de pie. No podría entrar su usuario y contraseña de Google (primero tendría que crearse una cuenta de Google, claro) y tampoco sabría leer la palabra de seguridad para antes de darle al enter. Sin embargo, Roc si puede hacer muchas otras cosas: puede saludar a conejos rosas que se encuentre por el camino, puede subir montañas con nieve de color azul, y comer manzanas naranjas si le entra mucha hambre, puede hablarle a los pájaros y montar en cohete, puede cantar muy alto para que las notas sobrevuelen su cabeza, puede contar rayos y pintar con lápices gigantes en el cielo, incluso puede encontrarse a Pepo y darle un abrazo.

Roc es el más guapo, y tiene a los mejores padres del mundo.

Gràcies per tot.

domingo, 6 de marzo de 2011

Unas veces se gana... y otras se gana.


El mes pasado realicé un encargo para Superagencia86, que formaba parte de una campaña que participó en un concurso para la Junta de Andalucía. La campaña no ganó y por tanto no verá la luz, y podría decirse que oficialmente fue una batalla perdida.
Yo digo que no, que ha sido una gran victoria. He tenido la oportunidad de poder volver a trabajar con gente de muchísimo talento, que llegará muy lejos. Ha sido una grata experiencia de la cual os muestro una pequeña porción.
Gracias por todo muchachos, por ser grandes profesionales pero aún mejor personas.
Se perdió una batalla...¡pero no la guerra!

Espero que os guste el lavado de cara del blog, soy culo de mal asiento a la hora de acostumbrarme al aspecto visual de esto, son pequeños cambios, pero que de vez en cuando se necesitan.

¡Gracias a todos por vuestras visitas y comentarios!

miércoles, 2 de marzo de 2011

¡Pues yo no las quiero!




Realicé este comic hace poco para una revista infantil y juvenil, finalmente no ha salido publicado con lo cual lo comparto con vosotros.

¿Que me decíis?
¿Espinacas sí? ¿No? ¿No sabe, no contesta?

martes, 26 de octubre de 2010

Gilles de Rais


En otro tiempo vivía un hombre que tenía hermosas casas en la ciudad y en el campo, vajilla de oro y plata, muebles muy adornados y carrozas doradas; pero, por desgracia, su barba era azul, color que le daba un aspecto tan feo y terrible que no había mujer ni joven que no huyera a su vista.

"Barba Azul, de Charles Perrault."

Edit* He reemplazado el diseño del personaje por la ilustración finalizada, y he aprovechado para renovar un poco la imágen del blog. Un saludo.

martes, 14 de septiembre de 2010

Don't worry about the cake and the present




Si vais al bosque tened cuidado, podrían saliros pájaros gordos y de colores que quisieran pediros comida ¿y como vais a tener tanta comida como para saciar a semejante animal?

Por cierto, la canción de este post está hecha para que baileis pegando muchos saltitos, como este pájaro (si no estuviera tan gordo) haría en medio del bosque.

¡Bailemos!

jueves, 5 de agosto de 2010

Noches de verano




"Sobre el llano y la colina, entre arbustos y rosales silvestres, sobre el parque y el cercado, por entre el agua y el fuego; por todas partes vago más rápida que la esfera de la luna, y sirvo a la reina de las hadas para rociar sus círculos verdes. Las altas velloritas son sus predilectas. Veréis manchas en sus mantos de oro: son los rubíes, ofrendas de hadas; en sus motas rojizas residen sus perfumes. Allí debo buscar algunas gotas de rocío y prender una perla en la oreja de cada prímula. ¡Adiós, tú, el más grave de los espíritus! Me voy. Nuestra reina y todo su séquito vendrán en seguida." El Sueño de una noche de verano.

Mi primera entrada desde mi nueva casa, aunque las noches de verano sean calurosas y cortas, son sin duda las más bonitas.

"Over hill, over dale, Thorough bush, thorough briar, Over park, over pale, Thorough flood, thorough fire, I do wander everywhere, Swifter than the moon's sphere;
And I serve the fairy queen, To dew her orbs upon the green. The cowslips tall her pensioners be; In their gold coats, spots you see; Those be rubies, fairy favours,
In their freckles live our savours. I must go seek some dew-drops here, And hang a pearl in every cowslip's ear. Farewell, thou lob of spirits, I'll be gone;
My queen and all her elves come here anon! ". A midsummer night's dream

My first post from my new home, although summer nights are hot and short, are undoubtedly the most beautiful.

viernes, 25 de junio de 2010

Tus sueños son veleros, buscan el sol... tengo en mis manos tu corazón.





Aunque estos trabajos tienen un tiempo creo que nunca los había enseñado, fueron propuestas de portada para una revista donde el anunciante principal era una tienda de juguetes, finalmente salió publicada la segunda del osico de peluche.
Creando nuevas cosas... sin dejar quietas las manitas.

martes, 20 de abril de 2010

Call my name through the cream and I'll hear you scream again



Esta tarde mientras dibujaba esta viñeta para un comic me ha venido a la cabeza... ¿Recordais algo que os diera mucho miedo de pequeños? ¿o que os impactara profundamente?
Me he puesto a pensar y recuerdo bien lo que me impactaron algunos videoclips de Nirvana, de The Cure o de los que suenan más arriba: Soundgarden. El videoclip de Black Hole Sun tenía una barbie dando vueltas en una barbacoa y gente que sonreía de manera macabra... lo recuerdo bien y a pesar de lo que me asustaban siendo una enana, pasados los años esos grupos se convirtieron en mis preferidos y me formaron musicalmente hablando.
La vida es curiosa, ¿verdad?

This afternoon while I drew this cartoon for a comic I've been thinking ... Do you remember something that you were afraid you when you were kids?
I remember what struck me some video clips of Nirvana, The Cure or Soundgarden. The music video for Black Hole Sun had a barbie turning in a barbecue and people who smile so grim ... I remember it well, despite what frightened me as a child, over the years these groups became my favorite and shaped me musically.
Life is funny, right?

domingo, 21 de marzo de 2010

What are you waiting for, a certain shade of green?



Estos días ando como loca dibujando y dibujando para unos comics, uno se irá al sur, concretamente a Granada, y el resto... ya se verá. Ya que nunca subo ningún dibujo (o casi ninguno) con fondo, me siento especialmente orgullosa de estas viñetas. El estilo es bastante distinto a lo que suelo hacer, pero el entintado está hecho con pincel. Hace unos años, cuando estudiaba, entintar con pincel era un ejercicio que me provocaba un estres terrible, no había manera de que mi Mulán reentintada tuviera una sola linea modulada tal como yo quería. Con los años y la práctica mi entintado ha mejorado, y a día de hoy puedo decir que entintanrcon pincel es una de las cosas más divertidas que puedo hacer, después de colorear con acuarelas, claro está.

These days I'm drawing a few comics, one will go to Granada and the rest ... we shall see. Never show a design background, so I am particularly proud of these two. The style is quite different to what I do, but the inking is done with a brush. A few years ago while studying, inking with a brush was an exercise that stresses me a lot, not getting a single line modulated as I wanted. Over the years my ink has improved, and today I can say that inked with a brush is one of the funniest things I can do, after coloring with watercolors, of course.

viernes, 29 de enero de 2010

Stop me if you think that you've heard this one before




Es un dibujo bastante antiguo, de cuando mi herramientra principal era Freehand, pero cada vez que lo veo sonrio, porque recuerdo que en aquella época solo dibujaba personajes con cara de locos, casi todos daban bastante miedo... estos días estoy preparando una ilustración que aunque no se parece a estos personajes... tiene algo que ver. Gracias a todos por vuestros comentarios y las apreciaciones de mis incursiones de nuevo en los vectores... poco a poco, pero saldrá.

This drawing is old... I made when my main stuff are a digital tablet and Freehand, but every time I've seen I smile, because I remember in this time I only drew crazy characters with funny faces. Actually I'm preparing an illustration seems this drawing but diferent....Thank you so much all of us for your comments and cheers, and for international visitors... sorry for my english, is a little creepy... haha :D

domingo, 6 de diciembre de 2009




Hay algunos seres sobre la tierra -replicó el Espíritu- que pretenden conocernos, y que realizan sus acciones de pasión, orgullo, malevolencia, odio, envidia, intolerancia y egoísmo en nuestro nombre, y que son tan extraños para nosotros y para todo lo que con nosotros se relaciona, como sí nunca hubieran vivido. Acordaos de ello y cargad la responsabilidad sobre ellos y no sobre nosotros.
Charles Dickens
Cuento de Navidad

Llevo unos cuantos días rompiendome la cabeza con esta ilustración, que deberá ilustrar dentro de unos días a este blog. Es la primera vez en mucho tiempo que uso algunas técnicas que hay en este dibujo como por ejemplo el collage, o los pasteles (que los hay, en los cuerpecitos de los monstruos...prometido) y no se muy bien aún como ha quedado...
Es una ilustración experimental pero debo reconocer que me gusta, me he pasado muchas horas dandole vueltas y vueltas, repintando, rehaciendo, borrando, coloreando por segunda, tercera y hasta cuarta vez... y después de todo eso, ha quedado algo que no me avergüenza, aunque no es lo que todo el mundo podría esperar de mi estilo. Y vosotros.. ¿que opinais?


lunes, 2 de noviembre de 2009

Run, little girl, and bring your spade, start to dig up their cold and frozen souls




Este fin de semana caminando por los pasillos de metro vi a una chica un tanto peculiar. Iba acompañada de una amiga, ambas de un rubio natural reluciente y bastante escandalosas, de lejos se veía que eran inglesas, de aquellas inglesas que cuando salen de su país pierden el norte.
La chica en cuestión llevaba un vestido negro muy ajustado pero bastante pobre de detalles, y unas zapatillas también negras, y aunque solo la vi de espaldas algo de ella me llamó la atención: llevaba un loro de mentira atado al brazo.
Ese detalle me dejó un pelin perpleja, no acabé de entender si lo hacía por llamar la atención, por pasarlo bien o porque iba a una fiesta de disfraces... pero pensando en lo loca que está la gente de repente mi mano ha dibujado casi sola a este personaje, una niña (loca también...si) que se cree pirata por tener un broche con forma de loro.
Puede que aquella chica del metro también se creyera pirata y llevara al loro por seguridad o por costumbre, o puede que simplemente... no hubiera ninguna razón.
Este boceto no se quedará en boceto, pero de momento, os dejo con las primeras lineas de mi niña pirata.
Muchas gracias a todos los que pasais por aquí, no me cansaré de decirlo :)

miércoles, 22 de abril de 2009

Maybe I'm right, maybe I'm wrong




Wikipedia dice así: Desde un punto de vista fisiológico, una sonrisa es una expresión facial formada al flexionar los 17 músculos cerca de los extremos de la boca, pero también alrededor de los ojos. En los humanos, es una expresión común que refleja placer o entretenimiento, pero también puede ser una expresión involuntaria de ansiedad o de muchas otras emociones (ira, ironía, etc.). Varios estudios han demostrado que la sonrisa es una reacción normal a ciertos estímulos y ocurre independientemente de cuál sea la cultura, y tampoco es una reacción que uno aprenda, sino que se nace con ella: los niños que nacen ciegos sonríen desde un principio. En los animales, la exposición de los dientes, que podría parecer una sonrisa, significa casi siempre una amenaza - conocida como gruñido - o una señal de presentación (Freitas-Magalhaes).

El sonreír no solo cambia la expresión de la cara, sino que también hace que el cerebro produzca endorfinas que reducen el dolor físico y emocional y proveen una sensación de bienestar.

En definitiva... sonrie,
el mundo parecerá algo mejor.

viernes, 20 de marzo de 2009

Sólo quiero ir mas allá





Abrazos de oso, terapéuticos y únicos. Enmedio de ninguna parte y rodeados de todos los fragmentos de mundo.
Para Alberto, mi pequeño colonizador en tierras aborígenes...I miss you.

viernes, 27 de febrero de 2009

And for me tonight, just tonight, full of seconds, minutes and hours...I'll build hundreds of towers to destroy





Sólo por esta noche, construyamos torres por el puro placer de destruirlas, y sentemonos en el sofá, tranquilos, pacientes. Bebamos té con doble de azucar, y con especias exóticas. Mirad por la ventana solitaria y contemplad el vacío. ¿Vacío?...las estrellas sonriendo desde arriba.

p.d. nuevo rediseño del blog, estoy con la web.... cada vez se resite menos, en una de estas la ato por sorpresa a la pata de la silla :)

miércoles, 18 de febrero de 2009

Las ciudades invisibles





Hace unos años cuando S. nos daba clases, tratamos varios textos de Ítalo Calvino, de su obra "las ciudades invisibles". Fué un trabajo que no acabé de disfrutar en todo su esplendor por prisas y dudas en la técnica (como prácticamente el 100% de las veces en ese curso). Esta vez he vuelto a las ciudades o más bien a los micro mundos... aunque no están basadas en textos si lo están en conceptos, y este es uno de ellos: "la ciudad monstruosa". Lo pasé muy bien experimentando aunque al principio se atragantó la técnica... al final creo que la he encontrado. Seguiré explorando :)


domingo, 4 de enero de 2009

Amor

Lo prometido es deuda, queriais personajes con fondo y aquí teneis personajes con fondo...que ilustran un texto que encontré el otro día en mi visita a la biblioteca, para los no-catalanoparlantes os lo he traducido. Espero que os guste :)




p.d.: color normal o sepia?

El meu amic Thomas Höpfner és sens dubte, d'entre tots els meus coneguts, qui té més experiència en temes amorossos. Si més no, ha tingut relacions amb moltes dones, coneix l'art de la seducció gràcies a una dilatada pràctica i pot vanagloriar-se de les seves múltiples conquestes. Quan me n'explica coses, em sento com un nen de parvulari. Tanmateix, de vegades penso dintre meu que de l'autèntica essència de l'amor ell hi entèn tan poc com un servidor. No crec que al llarg de la seva vida hagi passat gaires nits sense dormir o plorant per una dona. Si de cas, poques vegades ho deu haver necessitat, i ho celebro per ell, ja que malgrat els seus èxits no és un home feliç. Més aviat constato que no és estrany que s'apoderi d'ell una lleugera melangia, i tot el seu comportament traspira una mena de resignada calma i mesura que no s'assembla gens a la satisfacció.

Mi amigo Thomas Höpfner es sin duda, de entre todos mis conocidos, quien tiene más experiencia en temas amorosos. Si más no, ha tenido relaciones con muchas mujeres, conoce el arte de la seducción gracias a una dilatada practica y puede vanagloriarse de sus múltiples conquistas. Cuando me explica cosas, me siento como un niño de parvulario. De la miasma manera, a veces pienso en mis adentros que de la autentica esencia del amor él entiende tan poco como un servidor. No creo que a lo largo de su vida haya pasado muchas noches sin dormir o llorando por una mujer. Si acaso, pocas veces lo debe haber necesitado, y lo celebro por él, ya que a pesar de sus éxitos no es un hombre feliz. Más bien constato que no és extraño que se apodere de el una ligera melancolía, y todo su comportamiento traspira una especie de resignada calma y medida que no se parece en nada a la satisfacción.

"Contes d'amor", HERMANN HESSE

lunes, 1 de diciembre de 2008

Pepo in wonderland










Pepo tiene historia, lo cierto es que sí. Hace un tiempo cree un blog solo para él y os preguntareis que tiene de especial ese gato?
Pues "Trastu" (su nombre real) es un gato que vivía muy cerca de la oficina donde trabajaba antes de trasladarme. Gris, rayado y MUY gordote, era la mascota casi oficial de mi día a día. Muchas veces que entraba o salía del trabajo me lo encontraba y moviendo sus carnecillas de un lado para otro se acercaba para que lo acariciara o para intentar entrar conmigo en el ascensor. Después de rebautizarlo y hacer muchas caricaturas de él entre mis post-it, decidí convertirlo en uno de mis personajes fetiche (tengo unos cuantos...*horror*). Pero después del tralado de oficinas no he vuelto a verlo (y eso que a veces paso por la misma calle a ver si por casualidad está), tanta pena me dió no volver a verlo y no saber que ha sido de él que decidí inventar mi propia continuación de la historia, haciendolo viajar por el mundo para justificar su ausencia.
El problema viene cuando hay escasez de tiempo o de ideas para el pobre Pepo, ya que el blog quedaba demasiado tiempo parado, por eso he decidido hacer las maletas y traerlo aquí.
Cada vez que edite un post con algun dibujo de Pepo os invitaré a sugerirme el próximo destino.

Os dejo con el historial de aventuras que hay dibujadas hasta ahora sobre él :) espero que os guste.

miércoles, 19 de noviembre de 2008

Agradecimientos


Lo cierto es que una vez hecho el post anterior creo que os debía una pequeña imagen de la protagonista de la historia. Ella ha ido creciendo conmigo desde hace ya unos meses y se ha quedado en algo muy distinto a los primeros bocetos.

El título de este post tiene mucho sentido y es que me había olvidado de agradecer a aquellos que han estado detrás de todo este trabajo su apoyo y opinión. Aunque no gane el premio ni quede entre los 20 primeros clasificados creo que este pequeño reconocimiento se lo merecen igual. Debo citar a muchos nombres... Núria, Jorge, Irati, Malena, Mai, Sonia, Alberto, Luismi, Laura, Pepe, Isabel (si si me había olvidado :O) y otros tantos... además de mi pobre familia que me ha aguantado en mis ataques de psicosis... pero quiero destacar a una personita en especial que ha sido la culpable de que me presentara a este concurso... Vanessa, que lleva ausente un buen tiempo pero que espero que vuelva pronto :)...

a todos ellos y a los que os pasais por aquí y me dejais vuestros comentarios siempre tan amables... gracias!! muchas gracias por todo!!

sábado, 6 de septiembre de 2008

Born to be a heroe


Pronto esta personita dará mucha guerra a una servidora... todo a su debido tiempo, pero he de dejarla presentarse ¡porque no para ni un momento!